donderdag 7 december 2017

Twintig jaar Tomorrow Never Dies

Deze dagen is het twintig jaar geleden dat de achttiende James Bond-film Tomorrow Never Dies uitkwam. Voor het eerst in tijden dat een Bond-film netjes twee jaar na de vorige (GoldenEye uit 1995) verscheen, zoals dat tientallen jaren gebruikelijk was.


Tomorrow Never Dies, de eerste James Bond-film waarvan ik de opnamen op de voet volgde. Via kranten, via internet. Het was de eerste Bond-film met een eigen website.

De titelsong van Sheryl Crow beluisterde ik voor de eerste keer op een koptelefoon bij de Free Record Shop. Ik kocht de single-cd niet, want ik zou hem die dagen in november wel eens voor mijn verjaardag kunnen krijgen (dat gebeurde overigens niet, waarna ik hem daarna alsnog zelf heb aangeschaft).

Bovenstaande poster met Pierce Brosnan als de perfecte James Bond had ik op fotopapier op A4 laten uitprinten.

Ter viering van twintig jaar Tomorrow Never Dies de film in twintig iconische scènes:


De opening: ‘A Terrorist Arms Bazaar on the Russian Border’. De parallelle montage met de War Room van MI6 levert een zenuwslopende start op, waarin we gelijk bekend worden met een Amerikaanse encoder, een belangrijk apparaat om gps-satellieten te controleren.

Om de hele terroristenzooi in één klap van de kaart te vegen, besluit Admiral Roebuck (Geoffrey Palmer) de handelsplaats te bombarderen. M (Judi Dench) probeert hem nog op andere gedachten te brengen, maar Roebuck is onvermurwbaar.

Dan ontdekt James Bond ter plaatse een vliegtuig met nucleaire bommen. Het inmiddels afgevuurde projectiel vanaf de HMS Chester is echter buiten bereik om nog te annuleren. De Russische General Bukharin (Terence Rigby) merkt terecht geschrokken op:

„(...) There’s enough plutonium to make Chernobyl look like picnic.”
„Bloody hell. Can
t you people keep anything locked up?”

Terwijl de afgevuurde raket de wapenmarkt nadert, creëert Bond er complete chaos. Hij wordt gesommeerd daar zo snel mogelijk te vertrekken. In plaats daarvan struint hij op het vliegtuig met de bommen af, dit tot groot ongenoegen van Admiral Roebuck:

„What the hell is he doing?”
„His job.”

Geholpen door het White Knight/Surrender-thema van David Arnold, die met zijn debuut als Bond-componist eindelijk weer eens échte James Bond-muziek aflevert, is dit een dijk van een pre title sequence.


Terwijl de wapenmarkt in rook opgaat, weet Bond het vliegtuig met  de bommen op het laatste moment van de grond te krijgen. De lading lijkt gered als plots een tweede vliegtuig nadert.

Ook nog eens aangevallen door zijn medepassagier die hem probeert te wurgen, probeert Bond het aanvalsvliegtuig van zich af te schudden. Na enkele halsbrekende toeren weet Bond, die inmiddels rood is aangelopen, zijn toestel onder dat van zijn tegenstander te manoeuvreren. Met zijn laatste krachten bereikt hij de ejector button, waarop het dakgedeelte van de copiloot openfloept en deze in het vliegtuig van de vijand terechtkomt. Boem! Back-seat driver...


De titelsequentie van Daniel Kleinman, voor de tweede keer sinds GoldenEye. Natuurlijk hadden de overstuurde blazers uit Surrender van k.d. lang hier onder gemoeten in plaats van het minder Bond-achtige Tomorrow Never Dies van Sheryl Crow. Het visuele spektakel van Kleinman wordt er echter niet minder om. Dit is nieuw!’, kon ik twintig jaar geleden alleen maar bedenken bij het zien van deze prachtige titels.


Met de regietitel van Roger Spottiswoode over het beeld van een fregat op volle zee gaat de film verder. We bevinden ons in de Zuid-Chinese Zee, het fregat is de HMS Devonshire. Twee Chinese MiGs komen overvliegen, meer is niet nodig om paniek te zaaien.

De kapitein weet niet beter of hij vaart in internationale wateren. Door geklooi met het gps-signaal door de vijand, is het schip echter uit koers gebracht en bevindt het zich op ongeautoriseerd gebied.

Onzichtbaar voor de radar nadert plots een stealth-schip. Als de MiGs voor de zoveelste keer overvliegen, laat het onzichtbare schip een sea drill los op de HMS Devonshire. Het monsterlijke tandwiel boort zich in het Britse fregat dat daarmee op For Your Eyes Only-dramatische wijze tot zinken wordt gebracht. In een laatste noodsignaal maken de Britten kenbaar dat ze zijn aangevallen door China, waarop het stealth-schip één van de MiGs uit de lucht schiet. De spanning tussen oost en west staat op scherp.


Dit alles is koren op de molen van de kwade genius van het verhaal, mediamagnaat Elliot Carver (Jonathan Pryce). Een typische mad man, zo blijkt al snel:

„Gentlemen and ladies, hold the presses. This just in. By a curious quirk of fate, we have the perfect story with which to launch our Satellite News Network tonight. It seems a small crisis is brewing in the South China Seas. I want full newspaper coverage, I want magazine stories, I want books, I want films, I want TV, I want radio. I want us in the air 24 hours a day. This is our moment! And a billion people around this planet will watch it, hear it and read about it from the Carver Media Group. There’s no news like bad news.”


MI6, de Royal Navy en de Britse regering moeten vanuit de krant vernemen dat de HMS Davonshire is aangevallen. M krijgt 48 uur om de zaak te onderzoeken voordat Engeland een aanvalsvloot op China afstuurt. Als het aan Admiral Roebuck had gelegen, had hij meteen ingegrepen:

„M, sometimes I don’t think you have the balls for this job.”
„Perhaps, but the advantage is I don’t have to think with them all the time.”

James Bond wordt geïnstrueerd en mag naar Hamburg naar het hoofdkwartier van Elliot Carver om de mediabaron te schaduwen. In het overleg met de minister durfde M Carvers naam niet eens te noemen, de minister had haar nooit toegestaan de mediabaron überhaupt te verdenken, zoals eerder het geval was met pak ’m beet Hugo Drax en Max Zorin.


Voordat Bond de feestelijke lancering van de nieuwe satelliet bijwoont, waarmee Carver de hele wereld kan bereiken behalve China, krijgt hij bij aankomst in Hamburg eerst zijn nieuwe bolide van Q.

„If you’ll just sign here, Mr. Bond. It’s the insurance damage waiver for your beautiful new car. Will you need collision coverage?”
„Yes.”
„Fire?”
„Probably.”
„Property destruction?”
„Definitely.”
„Personal injury?”
„I hope not, but accidents do happen.”
„They frequently do with you.”

De BMW 750iL heeft tal van prachtige snufjes inclusief de mogelijkheid om de auto op afstand te besturen. Volgens Q behoeft het enige oefening, Bond zou Bond niet zijn als hij hier zonder enige ervaring direct mee om weet te gaan: ‘Grow up double-o-seven.


Onder de dekmantel van bankier maakt Bond voor het eerst kennis met Elliot Carver, ook Wai Lin (Michelle Yeoh) van de New China News Agency doet haar intrede.

Tijdens het lanceringsfeest ontmoet Bond eveens Paris Carver (Teri Hatcher), Elliot Carvers vrouw, met wie Bond buiten beeld ooit een relatie heeft gehad. De ontmoeting begint met een slap in the face:

„I always wondered how I’d feel if I ever saw you again. Now I know. Was it something I said?”
„How about the words  ‘I’ll be right back’?”


Elliot Carver heeft gauw genoeg door dat Bond een obstakel gaat vormen. Hij geeft zijn rechterhand Mr. Stamper (Götz Otto) de opdracht de bankier te molesteren. In een geluiddichte studio leren Stampers mannen Bond een lesje. De geheim agent is de bullenbakken echter de baas. Terwijl Carver live op tv een vurige toespraak houdt, besluit Bond dat het tijd wordt voor een station break’.

Carver verdwijnt van de zender en blijft verbouwereerd achter. Zijn PR-dame Daphne Deckers die er ook allemaal niks aan kan doen wordt op staande voet ontslagen. Dit is de mediamagnaat nog nooit overkomen.


Op zijn hotelkamer verwacht Bond represailles in de vorm van een moordcommando. In plaats daarvan heeft Carver zijn vrouw gestuurd om informatie los te peuteren.

Ondertussen heeft Carvers computertechneut Henry Gupta (Ricky Jay) Bonds ware identiteit ontrafeld, plus de eerder opgenomen conversatie tussen Bond en Paris tijdens het feest geanalyseerd. Tussen het geroezemoes door is duidelijk te horen dat Paris Bond vraagt of hij nog steeds met een pistool onder zijn kussen slaapt. Het wordt volgens Carver tijd dat zijn vrouw een afspraak met de dokter maakt.

Terug naar Bond en Paris die zojuist de liefde hebben bedreven, belooft Bond haar uit de klauwen van haar wrede echtgenoot te redden. Ze vraagt Bond haar man met rust te laten, iets wat de geheim agent onmogelijk kan doen. Ze voegt daar ongevraagd aan toe dat haar echtgenoot een geheime kantoorruimte heeft op de bovenverdieping van zijn hoofdkwartier.


Dat kantoor gaat Bond dan maar eens bezoeken. Hij vindt er een belangrijk aanknopingspunt: de Amerikaanse encoder.

Als Bond met zijn buit wil vertrekken, blijkt de zogenaamde reporter Wai Lin eveneens op onderzoek te zijn. Door haar toedoen wordt de bewaking gealarmeerd, waarna Bond en zij het op een rennen moeten zetten. Wai Lin weet makkelijk te ontkomen, iedereen zit achter Bond aan.

Via de drukkerij weet Bond bij zijn auto te komen, waar hij direct een telefoontje van Carver krijgt:

„Good morning, Mr. Bond, Elliot Carver, I believe you’ve got two items that belong to me.”
„What are you talking about?”
„The red box, Mr. Bond... and my wife, in your hotel room.”


Op Bonds hotelkamer vertelt een nieuwslezer over de tv dat Paris Carver dood is gevonden in een hotelkamer, met naast haar... het lichaam van een onbekende man. Tomorrows news today. Als Bond bij het dode lichaam van Paris neerknielt, wordt hij van achteren onder schot gehouden:

„My name is Dr. Kaufman. I am an outstanding pistol marksman. Take my word for it, ja? (...) She struggled terribly, Mr. Bond. It’s a pity you got her involved in all this.”
„It won’t look like a suicide if you shoot me from over there.”
„I am a professor of forensic medicine. Believe me, Mr. Bond, I could shoot you from Stuttgart and still create the proper effect.”

Vincent Schiavelli is onvergetelijk als Dr. Kaufman. Compleet over de top, maar onbetwist een van de leukste scènes uit de film.


Nadat Bond Kaufman in koelen bloede heeft geëlimineerd, probeert hij met zijn BMW te ontsnappen. De mannen van Stamper proberen hem op alle mogelijke manier te dwarsbomen.

Het levert een originele achtervolging in een parkeergarage op, waarbij de complete trukendoos van Bonds auto wordt getoond. Van zelfreperarende lekke banden tot een slijptol onder het BMW-logo. De onmiskenbare spybeat in de muziek is van Propellerheads.


Bond levert de encoder in bij de Amerikanen, bijgestaan door een oude bekende, Jack Wade uit GoldenEye. Het is een van de weinige keren dat we Commander James Bond in volledig marine-uniform zien, Sean Connery en Roger Moore gingen Brosnan beiden eenmalig voor in respectievelijk You Only Live Twice (1967) en The Spy Who Loved Me (1977).

Het personage van Jack Wade wordt een beetje misbruikt onder het excuus van comic relief (daar hadden we Dr. Kaufman al voor). Ondanks een credit op de poster is het tweede en tevens laatste optreden van Joe Don Baker als Jack Wade in deze film van geen betekenis.


Dankzij de encoder weten Bond en zijn partners waar de HMS Devonshire is gezonken. Om onder de radar te blijven, maakt Bond gebruik van de HALO-jump (High Altitude Low Opening). Zo kan hij ongestoord op onderzoek in het gezonken fregat, waar hij erachter komt dat er een raket is ontvreemd (Thunderball, iemand?).

Dan blijkt plots dat Wai Lin ook aanwezig is in het gezonken schip. Waarom precies blijft een raadsel. We moeten er maar op vertrouwen dat zij naar dezelfde informatie op zoek was.

Weer terug aan de oppervlakte wordt het tweetal verwelkomd door Stamper en zijn mannen. Bond en Wai Lin worden in de boeien geslagen en naar Carvers wolkenkrabber in Saigon gebracht.

Op weg naar Carver passeren Bond en Wai Lin de Chinese generaal Chang, dit zet Wai Lin aan het denken.


In de veronderstelling dat Bond en Wai Lin straks door Stamper via marteltechnieken worden gedood, licht Carver een tipje van zijn plan toe, iets waar Bond-boeven doorgaans veel genoegen in scheppen:

„Caesar had his legions, Napoleon had his armies, I have my divisions. TV, news, magazines. And by midnight I’ll have reached and influenced more people than anyone in the history of this planet, save God Himself. And the best he ever managed was the Sermon on the Mount.”
„You really are quite insane.”
„The distance between insanity and genius is measured only by success.”

Nog voordat Stamper zijn hobby kan gaan botvieren op Bond en Wai Lin, weet het tweetal te ontsnappen via de metershoge banner aan de gevel van het Carver-complex. Onhandige maar voor ons leuke bijkomstigheid is dat de twee nog immer aan elkaar zitten vastgeketend.


Wat volgt is een ontsnapping per motor, een BMW uiteraard, door de straten van Saigon, achterna gezeten door een helikopter met een schutter aan boord. Vele halsbrekende toeren later, lukt het Bond en Wai Lin de helikopter uit te schakelen.

Daar in Saigon bevindt zich trouwens (heel toevallig) de Chinese equivalent van het Q-lab, vol met technische snuisterijen en een nieuw arsenaal aan wapens. Bond bewapent zich onder meer met een nieuwe Walther, de P99.

Informatie uitwisselend komen Bond en Wai Lin erachter dat Carver gebruik moet hebben gemaakt van een stealth-schip om ongezien de Devonshire te kunnen naderen, waarna hij een van de raketten heeft gestolen. Die Britse raket zal gebruikt worden om China aan te vallen, met als gevolg een derde wereldoorlog. Beide regeringen worden door Wai Lin op de hoogte gesteld dat ze niet elkaar moeten bevechten, maar Carver.

Dat stealth-schip moet ergens ongezien vanuit een haven zijn gevaren. De meest voor de hand liggende plek is Ha Long Bay.


The Man with the Golden Gun was here. Dit is Thailand dat voor deze gelegenheid dienst doet als Vietnam. Blijft oogverblindend mooi.

De hoop bijna opgegeven, vinden Bond en Wai Lin het stealth-schip in de laatste baai. Ze klauteren gemakkelijk ongezien aan boord om het schip van een lading kleefmijnen te voorzien, om het zodanig te beschadigen dat het zichtbaar wordt voor de radar. De Britse en Chinese vloot zullen vervolgens de laatste slag toedienen.

Carver lost in die tussentijd een schot voor de boeg van het Britse fregat HMS Bedford, de Engelse moeten denken dat het een Chinese aanval is.

Dan speelt Carver zijn laatste troef, de gekaapte raket staat namelijk gericht op Peking om de stad en de regering van de kaart te vegen, waarna General Chang, die nauwelijks in beeld komt en toch een belangrijke rol in het verhaal speelt, de macht overneemt en Carver in China de exclusieve uitzendrechten voor de komende honderd jaar schenkt. Het plot klinkt wat vergezocht...

Wat rest is een redelijk saaie climax, waarin veel wordt geschoten, veel wordt vernield en vooral van alles ontploft. En waarin Jonathan Pryce zijn beste karatepasjes laat zien: ‘Pathetic.

Carver heeft Wai Lin, Bond heeft Gupta, Carver doodt Gupta, Bond staat met lege handen, Bond laat een granaat ontploffen, Wai Lin ontsnapt, de Engelse vloot ziet het stealth-schip op de radar en begint de aanval. Wai Lin baant zich al schietend een weg naar de machinekamer om het schip te saboteren, Bond richt zich op de raket, het lukt Wai Lin het schip te stoppen, en ze wordt opnieuw gegrepen door Stamper.


Dan de final confrontation tussen Bond en de baddie, waarin Carver zijn sea drill even vergeten was. Hij wordt verslagen door zijn eigen wapen, zoals een echte boef betaamt. Het overkwam Dr. No met zijn metalen handen, Red Grant met zijn horlogekoord, Oddjob met zijn stalen hoed.

Immer overeind staat Stamper, die Wai Lin aan een ijzeren ketting het water in laat zakken. Niet voordat zij Bond een ontsteker heeft kunnen toewerpen die de raket bij lancering zal vernietigen. Met Wai Lin onder water vechtend voor haar leven en Bond en Stamper vechtend op het lanceringsplatform, is Bond net iets slimmer dan de Duitse beul. Bond weet zijn vest los te snijden waarna hij bij Wai Lin in het water belandt. De raket zet de ontsteker in werking, Stamper wordt vernietigd en met hem het complete schip.

Bond en Wai Lin zijn de enige twee aan boord van het stealth-schip die de dans ontspringen. Eind goed al goed.


Tomorrow Never Dies is de eerste film na het overlijden van Cubby Broccoli in 1996. De film wordt begrijpelijkerwijs aan hem opgedragen.

Tijd voor k.d. lang die met Surrender (geschreven door David Arnold, David McAlmont en Don Black) een Bond-song van formaat aflevert. Een schitterende afsluiting die mij destijds tot het einde van de aftiteling in mijn bioscoopstoel hield. Wat een song!

En de film? Die is zeer genietbaar. Beter dan GoldenEye wilde het met de Brosnan-films nooit meer worden. Tomorrow Never Dies is een Bond-film uit de middenklasse, met een aantal bovengemiddelde dialogen, geen slechte score.

woensdag 6 december 2017

'Christopher Nolan regisseur Bond 25'

Regisseur treft al voorbereidingen voor nieuwe Bond-film


Christopher Nolan is de regisseur van Bond 25, claimt de Daily Express. De officiële bekendmaking hiervan laat op zich wachten tot januari of februari volgend jaar.


De krant praat hiermee de Spaanse fansite Archivo 007 na, die enige dagen geleden al beweerde de scoop te hebben. De site zegt het nieuws van twee afzonderlijke bronnen te hebben vernomen, eentje uit Engeland, eentje uit Amerika.

Chistopher Nolan staat al langer op de nominatie een Bond-film te regisseren. Al jaren heeft hij contact met de producenten van James Bond, het wachten lijkt echter op een geschikt moment.

Eerder dit jaar gaf Nolan aan de taak graag op zich te nemen, maar alleen als hij het personage van James Bond opnieuw mag uitvinden. Met Daniel Craig in de hoofdrol lijkt dat niet te gaan gebeuren. Ook heeft de regisseur gezegd dat hij grootse plannen met 007 heeft, hij heeft een idee waar nog nooit iemand is opgekomen.

Zal Sir Michael Caine, vast castlid in de Nolan-films, eindelijk in een Bond-film te zien zijn?

Mochten de Spanjaarden inderdaad de juiste bronnen bezitten, dan zullen we met Bond 25 te weten komen welke plannen Nolan voor ons in petto heeft.

De bewering dat de regisseur op dit moment al bezig is met de voorbereidingen op Bond 25 (de film draait over precies twee jaar in de bioscoop), klinkt minder vergezocht dan het is. Naast regisseren schrijft hij immers ook zijn eigen films, dat zal voor James Bond niet anders zijn.

Saillant detail is dat in mei dit jaar op IMDb te lezen stond dat het volgende project van Nolans productiemaatschappij Syncopy Bond 25 zou zijn. Nadat dit bekend werd, is de verwijzing op de website gauw verwijderd.

zaterdag 2 december 2017

Nieuwe poster Dr. No van Jeff Marshall

De nieuwe lithograph van Jeff Marshall ter ere van de 55e verjaardag van Dr. No dit jaar. Het is weer een fraai stukje ambachtskunst geworden.


Dit zijn Marshalls eerdere litho's van Dr. No:


Voor meer werk van Jeff Marshall, bezoek zijn website en/of volg hem op Twitter.

donderdag 30 november 2017

Honderd jaar Ilse Steppat

Mijn favoriet aller handlangers, uit mijn favoriet aller Bond-films: Ilse Steppat als Bösewicht Irma Bunt in On Her Majesty's Secret Service (1969).

Vandaag zou de Duitse actrice honderd jaar zijn geworden (hoewel sommige bronnen 11 november 1917 beweren). Inmiddels is zij al bijna vijftig jaar dood. Slechts vier dagen na de première van OHMSS overleed zij aan een hartaanval.


Acht jaar geleden, ter nagedachtenis aan haar veertigste sterfdag, was dit artikel op Bond Blog te lezen, hoeven we dus niet te herpubliceren. Met een alleraardigste anekdote (hoewel niet in het voordeel van Steppat) van Telegraaf-journalist Henk ten Berge, getiteld 'De enige waar James Bond bang voor was'.

Ilse Steppat als Irma Bunt is gewoon perfect gecast; die doorleefde stem met dat zware Duitse accent, dat padachtige uiterlijk (om Flemings beschrijving van Bunt aan te halen), die scherpe getekende wenkbrauwen met daaronder die priemende ogen. Daar hoefde Steppat verder weinig voor te doen.

In haar eerste ontmoeting met Bond, die vermomd als Sir Hilary Bray op het station van het Zwitserse Lauterbrunnen arriveert (klik hier voor een uitgebreid reisverslag), is de toon meteen gezet: die haviksogen houden alles in de gaten. Bovendien, zo leren wij later, heeft ze het gehoor van een olifant.


Na de kennismaking met de stijve Brit vertrekken zij per arrenslee naar een gereedstaande helikopter richting Piz Gloria. Wat volgt is een van de mooiste scènes uit de James Bond-serie. De combinatie van die prachtige besneeuwde locatie, de wonderschone muziek van John Barry, de verbluffende luchtfotografie van Johnny Jordan, het perfecte spel van Ilse Steppat: „Not ground. Ice.” Let daarbij vooral op het rondvliegende speeksel.



„Now up into the Alps.”

„That is avalanche damage.”

„You enjoy the skiing, or the bobsleigh perhaps?”
„I’m not a sporting man, Fräulein. Even when I’m at my best.”
„Do you feel the airsickness?”

„Up to there is for the public, and from here upwards it is strictly private. No one, no one at all, may come through without permission from the Count. There is the Bleuchamp Institute for allergy research.”
„What kind of allergies?”
„All of them. Like the hay fever, or the sickness caused by the oysters, or inability to eat meat. The Count is the great specialist in this field.”

„I'll be glad to get my feet on the ground.”
„Not ground. Ice.”

Irma Bunt is de persoonlijke secretaresse van Ernst Stavro Blofeld. Ze draagt zorg voor zijn Angels of Death, de allergiepatiënten in zijn kliniek Piz Gloria in de Zwitserse Alpen.

Wanneer Blofeld Bonds cover als Sir Hilary Bray ontdekt, is het de taak aan Bunt om 007 in de val te lokken. Als Bond zijn gebruikelijke nachtronde maakt en stiekem bij patiënte Ruby in bed denkt te kunnen kruipen, duikt Irma Bunt plots tevoorschijn. Bonds spel is uit.


Nadat Bond gevangen is genomen in de machinekamer van de kabelbaan, weet hij Piz Gloria per ski te ontsnappen. Na een spectaculaire ski-achtervolging door Blofeld en zijn mannen, wordt hij in het dal opgewacht door Irma Bunt. Inmiddels is reddende engel Tracy opgedoken, die samen met Bond in haar auto weet te ontkomen. Bunt zit ze echter op de hielen. Als zij op een bevroren racebaan belanden, weten ze SPECTRE eindelijk van zich af te schudden.

Uiteindelijk blijkt Irma Bunt toch het laatste woord te hebben. Bond en Tracy zijn zojuist getrouwd en vertrekken op huwelijksreis. Nu Piz Gloria is verwoest en SPECTRE neergeslagen lijkt te zijn, hadden ze niet meer aan Blofeld gedacht. Tot het moment een auto voorbij komt met daarin de SPECTRE-leider en achterin een schutter. Het is Irma Bunt die de trekker overhaalt en Bonds kersverse bruid neerschiet.


Blofeld keert de volgende film terug, van zijn handlanger wordt nooit meer iets vernomen...


Irene Papas
Producent Harry Saltzman had aanvankelijk de Griekse actrice Irene Papas op het oog voor de rol van Irma Bunt. Regisseur Peter Hunt (hierboven te zien met Ilse Steppat) vond Papas er te sympathiek uitzien voor de rol, waarna hij op aanraden van een casting director uit München kennismaakte met Ilse Steppat. De actrice, die in Duitsland een bekende naam was, maar buiten haar geboorteland geen enkele ervaring had, leek geboren voor de rol van Blofelds boosaardige assistent.

In haar eerste ontmoeting met producent Cubby Broccoli ontstond een vrolijk misverstand, toen zij het Duitse woord 'engagiert' (toegewijd) verwarde met het Engelse 'engaged' (verloofd). Zo vertelde zij de James Bond-producent dat zij 'verloofd' was met iedere producent voor wie zij tot dan toe had gewerkt. Als Steppat haar fout niet had ontdekt, had Broccoli waarschijnlijk eieren voor zijn geld gekozen en Papas alsnóg ingehuurd.

In het boek The Making of On Her Majesty's Secret Service van Charles Helfenstein, is te lezen dat kostuumontwerper Marjory Cornelius er achter kwam dat Ilse Steppat, ondanks dat zij getrouwd was met acteur en regisseur Max Nosseck, lesbisch was. Perfect voor de rol van Irma Bunt, maar, zo dacht Cornelius, wellicht een probleem als zij straks wekenlang zit opgesloten op een bergtop met allemaal prachtige vrouwen! Het was 1968 hè...

Peter Hunt vroeg Steppat daarop of zij een vriendin had van hetzelfde postuur die als stand-in kon figureren. De actrice bleek gecharmeerd van het idee en bracht haar vriendin mee naar de set. Van enige vorm van #metoo met Blofeld's Angels of Death is voor zover bekend nooit sprake geweest.


Naast actrice was Ilse Steppat ook zangeres. Naar aanleiding van haar rol in de James Bond-film nam zij een komisch bedoelde plaat op, genaamd Beware Mr. Bond, My Name Is Irma Bunt. De 45 toerenplaat werd uitgebracht in januari 1970, enkele weken na Steppats onverwachte overlijden. Van de opname moet slechts een handvol kopieën bestaan. Op internet is het helaas nergens te vinden. Wie Ilse Steppat wil horen zingen, moet het doen met Tausend kleine Lügen.

maandag 27 november 2017

Roger Moores 007 Diaries herdrukt

Het dagboek dat Roger Moore bijhield ten tijde van de verfilming van Live and Let Die (1973), krijgt na 45 jaar een herdruk. The 007 Diaries — Filming Live and Let Die verschijnt in juni 2018.


Het is het eerste en enige filmdagboek uit de James Bond-serie. Sinds Die Another Day (2002) krijgen we bij iedere film een prachtig Bond On Set-fotoboek, voorheen van Greg Williams, de laatste keer Blood, Sweat and Bond van Rankin. Maar een James Bond-acteur die van dag tot dag zijn belevenissen bijhoudt, is veruit uniek.

Wie een oude kopie van het boek wil bemachtigen, zal een flinke duit neer moeten leggen. De nieuwe versie gaat voor een veel schappelijker prijs over de toonbank. Nu alvast te bestellen bij Amazon.

zaterdag 25 november 2017

Australisch model 'te mooi' voor Bond-girl

Het 27-jarige Australische model Ajak Deng zegt in de Herald Sun dat zij auditie heeft gedaan voor een rol in Bond 25. Helaas voor Ajak werd zij 'te mooi' bevonden.


Het model legt zich tegenwoordig ook toe op acteren, ze heeft inmiddels één film en meerdere screentests op haar naam. Zo ook een screentest voor één van de Bond-girls voor de nieuwe James Bond-film, aldus Ajak Deng. Ondanks de weinig beledigende afwijzing geeft ze aan blij te zijn deze ervaring op zak te hebben.

...Vreemd verhaal. Het lijkt mij zeer onwaarschijnlijk dat ze bij Eon Productions al aan het casten zijn. Of het moet gaan om een algemene casting om te kijken wat voor vlees er in de acteurskuip anno 2017 zit.

Bond 25 staat gepland voor 8 november 2019. Momenteel is er nog geen regisseur of distributeur bekend. Dit laatste is budgettechnisch niet onbelangrijk, en die eerste niet onbelangrijk voor de casting. Daniel Craig is in ieder geval wél van de partij, evenals scenarioschrijvers Neal Purvis en Robert Wade en production designer Dennis Gassner.

vrijdag 24 november 2017

Extended edition Die Another Day-soundtrack

Die Another Day, de twintigste James Bond-film, viert zijn 15e verjaardag met een extended soundtrack. Totaal bedraagt deze dubbel-cd 148:30 minuten muziek. De originele versie telde 54:56 minuten.

De film is slecht, de titelsong is slecht, de muziek van David Arnold daarentegen is in zijn volle glorie het beluisteren meer dan waard. Geen Bond-soundtrack waar het James Bond-thema zo veelvuldig wordt gebruikt. Die ruige wa-wa-gunbarrel knalt er altijd lekker in.


De tracklist, zónder Madonna overigens:

Track Listing of Disc 1 (Score Presentation)

1. On the Beach (extended version)**† 3:56
2. Bond Meets Moon* / Hovercrafts* 2:16
3. How Do You Intend to Kill Me Now, Mr. Bond?* 2:02
4. Hovercraft Chase† 3:48
5. Bond to Jail* :49
6. Some Kind of Hero? 4:32
7. Kiss of Life*† 4:46
8. Peaceful Fountains of Desire* 1:05
9. What’s In it For You?* / Cuba* 1:21
10. Cuban Car*† :50
11. Jinx Jordan 1:28
12. Jinx & James 2:03
13. Wheelchair Access*† 2:22
14. Jinx, James and Genes* 5:14
15. Gustav Graves’ Grand Entrance*† 1:34
16. Blades*† 3:12
17. Bond Gets the Key* / Virtual Reality*† 2:01
18. The Vanish* / Bond Goes to Iceland*† 2:10
19. The Explanation* 1:36
20. Icarus 1:23
21. Ice Spy*† 3:00
22. A Touch of Frost 1:50
23. Laser Fight 4:36
24. It Belongs to His Boss* / Double Agent* 2:34
25. Whiteout† 4:55
26. Bond Kidnaps Skidoo*† 2:29
27. Iced Inc.† 3:08
28. Ice Palace Car Chase*† 4:57

Total disc 1 time = 76:47

Track Listing of Disc 2 (Score Presentation Continued)

1. Switchblades*† 3:23
2. Antonov 11:51
3. Antonov Gets It*† 3:20
4. Moneypenny Gets It* 1:11
5. Going Down Together 1:32

Total score time = 98:04

Additional Music
6. On the Beach† 2:50
7. Hovercraft Chase (film version)**† 3:47
8. Some Kind of Hero? (film version)** 4:32
9. Peaceful Fountains of Desire (alternate ending)* 1:06
10. What’s In it For You? (orchestra only)* :41
11. Welcome to Cuba 2:07
12. Jinx Jordan (orchestra only)** 1:28
13. Jinx & James (film version)** 2:07
14. Wheelchair Access (original version)*† 2:22
15. Party Trick (source)* 1:37
16. A Touch of Frost (film version)** 1:50
17. Laser Fight (film version)** 4:38
18. Whiteout (full mix)**† 4:55
19. Antonov (film version)** 11:51
20. James Bond Will Return*† 3:54

Total additional music = 49:45
Total disc 2 time = 71:43

Total album running time = 148:30

* Previously unreleased
** Contains previously unreleased material
† Contains “James Bond Theme” written by Monty Norman

Deze extended-edition wordt slechts 5000 keer gedrukt, gaat $29,98 kosten en is exclusief verkrijgbaar bij La-La Land Records. De cd is beschikbaar vanaf 28 november.

Trailer And the Winner Isn't

De trailer van de film van vader en dochter Geoffrey en Ambra Moore:



Dit is het idee achter And the Winner Isn't.

dinsdag 14 november 2017

Sam Mendes verlaat Pinocchio-project

Regisseur Sam Mendes heeft zich teruggetrokken uit de Pinocchio-film, de live-actionversie van Disney die ergens in de nabije toekomst moet verschijnen. De grote vraag rijst: heeft hij nu tijd voor Bond 25?


Nee, Sam Mendes stopt ermee. Hij vond het na Skyfall (2012) mooi geweest, terug naar het theater, Bond 24 is voor iemand anders. Totdat... Vooruit, nog eentje dan. De drie jaar tussen de twee films was genoeg om even op adem te komen. Maar Bond 25? Dat nooit. 

Zo kan het dus gaan. Dat geldt ook voor Daniel Craig. Geef de artiesten wat meer ruimte, ruimte om andere projecten aan te pakken, het is altijd prettig om ergens in de toekomst nog een Bond-film in het vooruitzicht te hebben.


Of het vertrek bij Pinocchio iets met James Bond te maken heeft, zal de toekomst uitwijzen. Heeft Eon hem een mooi bod gaan voor een derde Bond-film? Kwam hij er artistiek niet uit met Disney? Het zou voor de tweede keer in korte tijd zijn, eerder dit jaar vertrok hij al bij Disney's James and the Giant Peach.

Mochten we binnen niet al te lange tijd horen dat Sam Mendes de regisseur van Bond 25 is, dan kunnen we daar best tevreden mee zijn. Zijn Bond-debuut Skyfall was het grootste succes van 007 ooit, nooit eerder had een Bond-film aan de kassa de miljardgrens gepasseerd.

Javier Bardem en Sam Mendes, Skyfall (2012)

Spectre (2015) deed het iets minder goed aan de kassa, maar opnieuw had Mendes bewezen een monsterproject als James Bond in goede banen te kunnen leiden. Bovendien had hij aangegeven nog niet klaar te zijn met de personages uit Skyfall. In Spectre wist hij (met enkele kunstgrepen) alle verhaallijnen uit de Daniel Craig-films met elkaar te verbinden.

Sam Mendes en Daniel Craig, Spectre (2015)

Toen Mendes besloot terug te keren voor Bond 24, was het voor het eerst sinds de jaren tachtig dat een regisseur aanbleef voor een tweede Bond-film. Destijds was het niet ongebruikelijk dat een regisseur meerdere Bond-films achter elkaar maakte.

Het afronden van een trilogie zou een mooi eerbetoon zijn aan een prima regisseur en tevens een mooi saluut aan Daniel Craig, die met Bond 25 waarschijnlijk zijn laatste Bond-film aflevert.

Hoe dan ook: Mendes is welkom.

maandag 13 november 2017

Distributiedeal met Annapurna lijkt rond

Annapurna Pictures is de gelukkige die samen met MGM Bond 25 mag gaan distribueren in Noord-Amerika. Dit nieuws gaan wij nog deze week horen, beweert filmwebsite Deadline. Wie 'de rest van de wereld' voor rekening neemt, is nog onduidelijk.


Voor de zoveelste keer: zonder distributeur geen Bond-film. Dit is een belangrijke stap in de goede richting van 8 november 2019, de datum waarop Bond 25 in de Amerikaanse bioscopen te zien zal zijn.

Twee weken geleden kondigden MGM en Annapurna al een samenwerkingsverband aan voor een groot aantal uit te brengen films, Bond 25 zat daar echter nog niet bij.

Hoewel de VS een grote markt is, beslaat dit slechts 30 procent van het geheel. De grote vis is die overige 70 procent. Volgens Deadline zijn daarvoor Sony, Warner Bros. en Universal nog in de race.

woensdag 8 november 2017

Bond-girl Karin Dor (79) overleden

De Duitse actrice Karin Dor is begin deze week op 79-jarige leeftijd in München overleden. Dat meldt het theater Komödie im Bayerischen Hof vandaag. Dor speelde in de film You Only Live Twice (1967) de rol van Helga Brandt, de handlangster van Blofeld.


Naast James Bond werd Dor ook internationaal bekend door rollen in de spionagefilm Topaz (Alfred Hitchcock, 1969) en films naar de boeken van de Duitse schrijver Karl May zoals Der Schatz im Silbersee (1962) en Winnetou II (1964).

Dor speelde sinds 1953 in vele tientallen films, toneelstukken en tv-series.

In de rol van Helga Brandt was het haar taak James Bond (Sean Connery) te verleiden en hem vervolgens om te brengen. Als haar missie mislukt, wordt Brandt door haar baas Blofeld op het matje geroepen, waarna hij haar via een valluik aan zijn hongerige school piranha's voert.


De als Kätherose Derr in Wiesbaden geboren actrice kampte volgens Duitse media sinds ze in de zomer van 2016 in Noord-Italië ten val kwam, met ernstige gezondheidsproblemen. Ze overleed maandagavond in een verpleeghuis.

maandag 6 november 2017

Regisseur Paul McGuigan hoopt nog steeds op Bond

De Schotse regisseur Paul McGuigan geeft de hoop ooit een Bond-film te regisseren niet op. Misschien dat die droom binnenkort al werkelijkheid wordt, laat hij in een interview met The Sunday Times doorschemeren.


Deze maand komt zijn nieuwste film Film Stars Don't Die in Liverpool uit. Een film die medegeproduceerd is door Barbara Broccoli. Daarmee heeft McGuigan zich (wederom) in de kijker gespeeld bij de Bond-producent.

De naam van de 54-jarige Schot is al vaker in verband gebracht met 007. Zo zou hij één van de gegadigden voor Casino Royale (2006) zijn geweest. In het voorjaar dook zijn naam opnieuw op, om een maand geleden te verklaren dat Bond 25 het niet gaat worden voor hem.

Nu lijken de kansen om Bond 25 te regisseren weer open te staan voor McGuigan. Zolang de deal niet beklonken is, houdt hij zijn lippen stijf op elkaar. Hij geeft aan dat hij bij iedere Bond-film sinds Casino Royale met Broccoli gesproken heeft over de regieklus. Het is er wegens andere werkzaamheden echter nooit eerder van gekomen.

Paul McGuigan met Barbara Broccoli

Over Bond 25 is momenteel enkel bekend dat: de film op 8 november 2019 uit moeten komen(1), Daniel Craig voor de vijfde maal de hoofdrol speelt(2), Neal Purvis en Robert Wade voor de zevende keer het script schrijven en production designer Dennis Gassner voor de vierde keer van de partij is(3).